ตอน
"ความหวัง" คือสิ่งที่มีปีก
4 พฤศจิกายน 2564
มีผู้คนบาดเจ็บล้มตายมากมายในสงครามกลางเมือง ครอบครัวดิกคินสันไว้อาลัยให้แก่สมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว และเอมิลีประคับประคองความสงบในครอบครัวเธออย่างยากลำบาก
คนยังอยู่ต้องอดสูละอายใจ
4 พฤศจิกายน 2564
เฟรซาห์ สเติร์นส์ต้องออกจากเมืองเพื่อเผชิญชะตากรรมในสนามรบ ในขณะที่ครอบครัวดิกคินสันต้อนรับสมาชิกใหม่
วิญญาณที่ถูกพันธนาการไว้
4 พฤศจิกายน 2564
เอมิลีกับลาวิเนียตั้งใจที่จะเยียวยาประเทศชาติ พวกเธอจึงจัดงานเย็บผ้าพันแผลเพื่อสนับสนุนกองทัพ โดยมีเบ็ตตี้ช่างเย็บผ้าคนเก่งของแอมเฮิร์สต์มาช่วยอีกแรง
นี่คือจดหมายจากฉันถึงโลก
11 พฤศจิกายน 2564
เอมิลีพยายามเข้าใจความเจ็บปวดของสงครามด้วยการเขียนจดหมายถึงนายพันแห่งกองทัพฝ่ายสหภาพ และไปเยี่ยมโรงพยาบาลสนาม เฮนรีได้รับงานใหม่เป็นครูสอนทหาร
ขับร้องจากหัวใจ
18 พฤศจิกายน 2564
เอมิลีพยายามฉลองวันเกิดพ่อของเธอด้วยการร้องเพลงแบบสมัยก่อน แต่มันกลับกลายเป็นสงครามกลางบ้านของครอบครัวดิกคินสันอีกครั้ง
ความบ้าเล็กๆ ในฤดูใบไม้ผลิ
24 พฤศจิกายน 2564
ครอบครัวดิกคินสันเดินทางไปเที่ยวชมโรงพยาบาลบ้า เฮนรีช่วยเหล่าทหารให้ผ่านการตรวจสอบเครื่องแบบ
อนาคตมิเคยเปิดเผย
2 ธันวาคม 2564
หลังจากทะเลาะกับซู เอมิลีอยากหนีไปจากช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายนี้ไปให้พ้นๆ ส่วนออสตินคิดไม่ตกเรื่องความรับผิดชอบของผู้ชายในช่วงสงคราม
ชีวิตฉันเหมือนปืนที่บรรจุกระสุน
9 ธันวาคม 2564
วันรำลึกถึงทหาร ความพยายามของเอมิลีที่จะทำให้ครอบครัวมีความหวังต่อไปก็ถึงจุดแตกหัก และเธอได้ลงไปสู่นรกของตัวเอง
ความเศร้าคือหนู
16 ธันวาคม 2564
เอมิลีจัดการบางอย่างเพื่อไม่ให้ครอบครัวของเธอทำผิดพลาดซ้ำสอง ชาวเมืองแอมเฮิร์สต์มารวมตัวกันเพื่อบอกลาอย่างอบอุ่น
นี่คือกวี
23 ธันวาคม 2564
ถึงเรื่องนี้ เอมิลีขอให้เบ็ตตี้ช่วยออกแบบชุดใหม่ ครอบครัวดิกคินสันประหลาดใจเมื่อได้พบแขกที่ไม่คาดฝัน
